یه روزی این تن صبور                     از پیرهن تو بو گرفت

معجزه های چشم تو                    به خاک عشق من و کشوند

ولی به چشمانت قسم                 سفر قلبم و سوزوند

سکوت زیبای نگات                       منو به بیراهه کشوند

نهایت احساسمو                         به شهری بی صفا رسوند

نمی دونم کدوم صدا                     منو اورد به راه دور

نمی دونم کدوم نگاه                     نشونی بود به شهر نور

کدوم ندای بی وفا                        اسم وفا رو حک می کرد

بی سرو قامت سر بی شب          نگاهت عشقو ترک می کرد

مهمون قلب من شده                   هق هق تنهای و شب

وداع اخر نگات                             اشکی شد به روی لب

بگو برام قصه بکو                          تو باغ قلب من نکاشت                  

خنده نکن به عشق من                 به عشق پاک و خوب من

خنده نکن به اشک من                  به قصه ی غروب من

کاش می دونستم تو دلت              چی می گذره چی می گذره

قلب تو و نگاه تو                           واسه دل کی می پره

کاش می دونستم عشق تو           به قلب کی سر می زنه

کاش می دونستی این هوا            قلبم داره میشکنه