غربت معصومانه نگام                     یه روزی با تو خو گرفت

آی خدا دلگیرم ازت آی زندگی سیرم ازت

آن هنگام که گذرزمان روی امواجی از خاطرات تلخ سیر میکندیکباره به یادت می افتم.گاهی حس میکنم که به اندازه ثانیه ای بینمان فاصله نیست.

وقتي التماست كردم براي ماندن
فقط توي چشمها م خيره شدي
و هيچ نگفتي .....
من هم نگاهت كردم
مي خواستم آنقدر توي چشمهايت زل بزنم كه قانعت كنم
نرفتن قانع از بودن و
اما مگر مي شد؟؟؟
مي خواستم به خود تلقين كنم كه نمي روي ...
مي ماني و باز حريم خالي بي كسي ام را با حرمت وجودت پر مي كني
مي ماني و باز به اين خلوت ياس آلود روحم اميد مي دهي
مي ماني و دست روي موها م مي كشي
و اشك چشمامو با بازوت پاک ميکني
ولي اشك كه روي گونه ام غلتيد دانستم كه رفته اي و براي هميشه رفته اي

چقدر دستاتو کم دارم  چقدر دلتنگ چشماتم

دیگه چشما رنگی از دل نداره .......دوستیها فرصت موندن نداره

آروم بگیر ای دل ساده ی من

بزار  تنها باشم تنها بميرم            ديگه از درد و غم آروم بگيرم

چه کنم که روزگار با من یار نیست
و یارم با من ساز نیست
عشقم زاده ذهنم بود و بس
در قلبم مرد و من هم مست
عجب سرنوشتی و چه اهی
من از کس ننالم هوارم از من است
که هرچه کشم باز هم از من است

که هستم؟
ناله ی درد؟
یا که قایقی بر مرداب سرد؟!
شاید هم قصه ای در کتاب مرگ

غرورم کجاست؟
در اعماق دریاچه یائس؟
یا ان هم از بین رفت و من همچنان پرت؟!؟!

که بود که مرا به زمین زد؟
ندیدم اخر از پشت زد
حال کجاست ایستادنم را ببیند
من بر او بخندم و او بگرید

نفرتی در کار نیست
ادم ها همین اند
خوبند ولی محبت نفهمند
اما نه
شاید خواسته های من بالا بود؟
راستی انتظار احترام عجب زیاد بود!!!!!!!

من کيم عاشق سرگشته لحظه هاي تو       تو ترانه هام پيچيده هميشه صداي تو
آره امشب شب ميلاد قشنگ يار منه            شب ميلاد ولي تو نيستي در کنار من

نمي بخشمت .... 
بخاطر تمام خنده هايي كه از صورتم گرفتي ....
 بخاطر تمام غمهايي كه بر صورتم نشاندي ....
 نمي بخشمت ....
 بخاطر دلي كه برايم شكستي .... 
 بخاطر احساسي كه برايم پرپر كردي ....
 نمي بخشمت ....
 بخاطر زخمي كه بر وجودم نشاندي ....
 بخاطر نمكي كه بر زخمم گذاردي ....
 و مي بخشمت....
 بخاطر عشقي كه بر قلبم حك كردي! 

من عاشقش بودم ولی اون نبود من هنوز دلتنگشم ولی اون نیست من تا ابد دوسش دارم ولی میدونم که اون هیچ وقت دوسم نداشت من هنوم هر شب خوابشو میبینم ولی میدونم اون حتی حاضر نیست توی خواب منو ببینه

پاييز غريب و بي رنگ اون همه برگ مگه کم بود 
                                            

منتظر موندم به راهت تا همیشه

هیچ وقت نشد بهت بگم که من چقدر دوست دارم

قطره قطره بارونا اتاق تاريک              منو روياي تو و يه راه باريک
 
تک و تنها واسه تو ترانه ساختم              تو قمار عاشقي دلتو باختم

رفتم مرا ببخش و مگو او وفا نداشت               راهي بجز گريز برايم نمانده بود
اين عشق آتشين پر از درد بي اميد               در وادي گناه و جنونم كشانده بود
رفتم كه داغ بوسه پر حسرت ترا                    با اشكهاي ديده ز لب شستشو دهم
رفتم كه نا تمام بمانم در اين سرود                رفتم كه با نگفته بخود آبرو دهم
 رفتم ‚ مگو ‚ مگو كه چرا رفت ‚ ننگ بود          عشق من و نياز تو و سوز و ساز ما
از پرده خموشي و ظلمت چو نور صبح            بيرون فتاده بود يكباره راز ما
رفتم كه گم شوم چو يكي قطره اشك گرم      در لابلاي دامن شبرنگ زندگي
رفتم كه در سياهي يك گور بي نشان            فارغ شوم كشمكش و جنگ زندگي
من از دو چشم روشن و گريان گريختم            از خنده هاي وحشي طوفان گريختم
 از بستر وصال به آغوش سر هجر                  آزرده از ملامت وجدان گريختم
اي سينه در حرارت سوزان خود بسوز            ديگر سراغ شعله آتش زمن مگير
مي خواستم كه شعله شوم سركشي كنم    مرغي شدم به كنج قفس بسته و اسير
روحي مشوشم كه شبي بي خبر ز خويش    در دامن سكوت بتلخي گريستم
نالان ز كرده ها و پشيمان ز گفته ها              ديدم كه لايق تو و عشق تو نيستم

شب سردي است و من افسرده
راه دوري است و پايي خسته
تيرگي هست و چراغي مرده
 مي كنم تنها از جاده عبور
 دور ماندند ز من آدمها
سايه اي از سر ديوار گذشت
غمي افزود مرا بر غم ها
فكر تاريكي و اين ويراني
بي خبر آمد تا به دل من
قصه ها ساز كند پنهاني
نيست رنگي كه بگويد با من
اندكي صبر سحر نزديك است
هر دم اين بانگ برآرم از دل
واي اين شب چه قدر تاريك است
 خنده اي كو كه به دل انگيزم ؟
قطره اي كو كه به دريا ريزم ؟
صخره اي كو كه بدان آويزم ؟
مثل اين است كه شب نمناك است
ديگران را هم غم هست به دل
غم من ليك غمي غمناك است

مي روم خسته و افسرده و زار
سوي منزلگه ويرانه خويش
به خدا مي برم از شهر شما
دل شوريده و ديوانه خويش
مي برم تا كه در آن نقطه دور
شستشويش دهم از رنگ نگاه
شستشويش دهم از لكه عشق
زين همه خواهش بيجا و تباه
 مي برم تا ز تو دورش سازم
ز تو اي جلوه اميد حال
مي برم زنده بگورش سازم
تا از اين پس نكند باد وصال
 ناله مي لرزد مي رقصد اشك
آه بگذار كه بگريزم من
از تو اي چشمه جوشان گناه

نمیدانم چرا غمگینم ای دل     اسیر ماتمی سنگینم ای دل

به تو گفتم قبل رفتنت اگه نباشي يک روز ميميرم از پا مي افتم
به تو گفتم خودم ميکشم پر ميزنم تو آسمونا بگو گفتم يا نگفتم
به تو گفتم زنده ام با نفس خيال چشمات  چشاتم تنهام گذاشتند
حالا من موندمُ اشکُ بغض و آهُ عکس پاره تو و من بگو گفتم يا نگفتم
مگه بهت نگفته بودم بي تو روزگار من تيره و تاره حالا يادگار من بعد سفر کردن تو طناب دار
ديگه جون نداره دستام آخر قصه رسيده عطر تو مثل نفس بود واسه اين نفس بريده

آمدم تا خانه اي از جنس دلتنگي بسازم سقف آن آسمان آبي فرش آن خاک و ديوارش از جنس دلتنگي هايم باشد .ميخواهم هر آن گاه که دلتنگ شدم به آسمان خيره شوم و دلتنگيم را با او تقسيم کنم ، مي خواهم هر آن گاه که سقف خانه ام دلتنگ شد و هواي گريه کردن به سرش زد با او بگريم او اشک چشمانش را در ميان ابر ها پنهان مي کند و من نيز اشک چشمانم را در ميان اشک او پنهان خواهم کرد و هق هق گريه ام را با صداي دل نواز آسمان هم صدا خواهم کرد . آري تکيه گاه من در اين هستي آسمان است و من سر بر شانه هاي آسمان مي گذارم او نيز با گرمي مرا در آغوش مي گيرد . اما اگر آسمان ديگر گريه نکرد چه خواهد شد ؟ در آن زمان من دلتنگي ام را با چه کسي تقسيم کنم ، صداي هق هق گريه ام را چگونه پنهان کنم ، تا او " نداند که در غم رفتنش اين چنين ميگريم ". زندگي به من آموخت که چگونه با آسمان انس بگيرم اما هيچ گاه نيافتم که چگونه از او جدا شوم ، زندگي به من آموخت چگونه در تنهايي ام به آسمان پناه برم اما هيچ گاه نگفت چگونه بدون آسمان زندگي کنم . نمي داني چقدر دلم هواي گريه کردن دارد  شايد آسمان ديگر گريه نکرد ،شايد غم آسمان پايان يافته است . اکنون من مانده ام با بغضي که در گلو حبس کرده ام و تا آسمان نبارد من نيز گريه نمي کنم . من تنها با آسمان مي گريم ....

                                        دلواپسو بی تابم باز امشبم بیخوابم

                                                       ازت خبر ندارمو تا خود صبح بیدارم

بغض پاییزی ابرم بغض یک غروب غمناک            شاهد شکستن من قطره بارون رو خاک
غربت هر چه غروب غم هر چه ابر دنیاست          کوله بار این غریبه جاده دربه ردی هاست
میون تنهای دنیا شده تنهایی نصیبم          کاش که بودی و میدیدی اینجا بی تو چه غریبم
 کاش میدونستی که بی تو مرگ تدریجی هستی    یاد تو تنها رفیق توی هوشیاری و مستی

من هوای گریه کردن تو صدای گریه من     یاور خوب و نجیبم بی تو من خیلی غریبم
بی تو هر لحظه یه قرن هر نفس زخم کشنده    تنها با گفتن اسمت رو لبام میشینه خنده
آخ که این فقط یه لحظه است بعد از اون های های گریه ست  جای هر آواز اینجا هر صدا صدای گریه ست
من هوای گریه کردن تو صدای گریه من     یاور خوب و نجیبم بی تو من خیلی غریبم

پریشانم و خسته به سوی یک ستاره آنچنان حیرت زده می نگرم که گویی:
هیچ ستاره ای تا بحال ندرخشیده و هیچ پروازی از هیچ کبوتر سراغ نگرفته است.
چرا ، از اینکه خبر باران را به باغات آینه آورده ام سرزنش ام میکنید من که کاری نکرده ام!
به فرض که در خواب این ستاره هم گریه ام گرفت.من که کاری نکرده ام!
فقط میان نامه هایی به خدا گلبرگی کنار گذاشته می بوسمت و بسیار گریسته ام.
برای پر سوختن پروانه ها شقایقها سرخی خود را به غروب نمی سپارند.
انگار که عشق هم در باور یک ستاره کابوسی بیش نبوده است.
ای کاش سکوت را می شد با فرزیادی در هم آمیخت و فریاد را در نفس رها کرد.
انگار که تمام ستاره ها برای فریاد کردن شقایقها زاده شده اند و تمام راز سفر، بازگشت به زاد روز شقایق هاست.

دیشب به آسمان خیالم نگاه کردم
در هر ستاره اش تو رو دیدم و از صدای باد نام تو را شنیدم
از باغچه قلبم گلی چیدم تا به تو تقدیم کنم اما ناگاه
ستاره های خیالم همچون باران بر زمین چکید و باد از حرکت ایستاد
به هر سو نگاه کردم تاریکی بود و سکوت و تنهایی
فقط من بودم و یاد و خاطره تو
من بودم و تنهاییم

خیلی وقت که احساس میکنم دلم داره زیر بار این همه غصه خورد میشه و از بین میره.

قلب مرا ميان غمت جا گذاشتي              تو در حريم غربت من پا گذاشتي

امشب دوباره شانه های مهربانت را با بارانی از اشک تر خواهم کرد

امشب همچون کودکی معصوم در آغوشت گم خواهم شد

امشب همچون پيچکی عاشق بر پيکرت خواهم پيچيد

خدايا . . . . . . من امشب چقدر خوشبختم

ای هميشه سبز، سبزی عشقت را از من مگير

دستان عاشقم هميشه تشنه باران محبت توست

مرا درياب
من هنوز آرزوی آمدنت در تنم شعله ور است